لوئیز ردن، زنی بود با لباس های کهنه و مندرس، و نگاهی مغموم،

وارد خواربارفروشی محله شد و با فروتنی از صاحب مغازه خواست

 کمی خواربار به او بدهد.

به نرمی گفت شوهرش بیمار است و نمی تواند کار کند، و شش بچه اش بی غذا مانده اند.

جان لانگ هاوس،

 صاحب مغازه با بی اعتنایی محلش نگذاشت

و با حالت بدی خواست او را بیرون کند.

زن نیازمند، در حالی که اصرار می کرد گفت:

آقا شما را به خدا، به محض اين که بتوانم پول ت

ان را می آورم جان گفت نسیه نمی دهد.

مشتری دیگری که کنار پيشخوان ايستاده بود و گفت و گوی آن دو را می شنید

به مغازه دار گفت: ببين خانم چه می خواهد،

 خرید اين خانم با من

خواربار فروش با اکره گفت: لازم نيست ، خودم می دهم، ليست خريدت کو؟

لوئز گفت: اينجاست

ليست ات را بگذار روی ترازو به اندازه وزنش، هر چه خواستی ببر

لوئیز یک لحطه خجالت کشید و مکث کرد،

از کیفش تکه کاغذی درآورد، و چیزی رویش نوشت

و آن را روی کفه ترازو گذاشت. همه با تعجب دیدند که کفه ترازو پایین رفت

خواربار فروش باورش نشد و مشتری از سر رضایت خندید

مغازه دار با ناباوری شروع به گذاشتن جنس در کفه دیگر تراوز کرد.

 کفه ترازو برابر نشد، آن قدر چیز گذاشت تا کفه ها برابر شدند.

در این وقت ، خواربار فروش با تعجب و دل خوری تکه کاغذ را برداشت ببیند

 روی آن چه نوشته شده است.

کاغذ، لیست خرید نبود، دعای زن بود که نوشته بود:

 ای خدای عزیزم، تو از نیاز من با خبری، خودت آن را برآورده کن

مغازه دار با بهت جنس ها را به لوئیز داد و همان جا ساکت و متحیر خشکش زد

لوئیز خداحافظی کرد و رفت.

مشتری یک اسکناس 50 دلاری به مغازه دار داد و گفت:

تا آخرین پنی اش مر ارزید فقط

اوست که می داند وزن دعای پاک و خالص چقدر است