امام علی ( ع ) می فرمایید:
(ادب و تربیت از هر نوع وابستگی فامیلی شریفتر و افتخار آمیز تر است.)
استادی بود که اکثر شاگردانش را بزرگ زادگان تشکیل می دادند.
استاد در میان شاگردانش به یکی از آنها که از خانواده ی فقیری هم بود احترام بیشتری می گذاشت.
روزی یکی از شاگردان خطاب به استاد پرسید :
_ چرا به فلانی بیشتر از ما احترام می کنی در حالی که ما از خانواده بزرگان هستیم .
استاد گفت :
_ بعدا خواهی فهمید!!!
فردای آن روز دستور داد به هر شاگرد مرغی بدهند آنگاه به آنها گفت :
_ هر یک از شما باید مرغ خود را جایی ذبح کند که کسی او را نبیند سپس آن را بیاورید!!!
وقت موعود فرا رسید و همه شاگردان مرغ های ذبح شده را تحویل استاد دادند .
مگر آن شاگرد فقیر که مرغ را زنده آورده بود .
استاد در محضر شاگردان علت ذبح نکردن را از او پرسید .
در جواب گفت :
_ شما فرمودید در جایی ذبح کنیم که کسی نبیند ،
من هر جا رفتم احساس کردم خداوند مرا می بیند.
آنگاه استاد خطاب به بقیه شاگردان گفت :
_ حالا فهمیدید که چرا او را بر شما مقدم می داشتم ؛
او از این کلاس ها تربیت را صحیح فرا گرفته است
و تربیت بر دیگر چیزهای ظاهری مقدم است!!!
موفق باشید


