شُکر خدا رو فراموش نکنیم

روزهای خاکستری من رفتنی شدند دیگه!!!! خدایا شکرت

shokrekhoda — Wed, 18 Nov 2009 07:45:18 GMT

بنام خداوند بخشنده مهربان

روزای خاکستری من دیگه شدیدا تمایل به سفید شدن پیدا کردند...

یعنی اصلا روزای خاکستری رو باید فراموش کنم ...

و به روزهای سپید و روشن آینده چشم بدوزم....

این طبیعیه که هر کسی روزی از روزاش خاکستری باشه ...

ولی مهم اینه که نزاره روز خاکستریش سیاه بشه...

همیشه دوس دارم در اوج غمهام لبخند بزنم و خدارو شکر کنم ...

چون حتما بعد از تلاش زیاد به صلاحم نبوده که از آن راهی که برگزیده بودم بروم ...

پس خدا راهم رو بست و به من فهماند که راه مورد نظر من راه او نبوده....

بله باید به یقین برسم که ....

هر اتفاقی جدای از خواست و ارداه ی ما ...

به خواست خدای عز وجّل بستگی داره و با این همه لطفیست از جانب او ....

خدارو هزاران هزار بار دیگر شکر میگویم که توان نوشتنم آموخت...

تا هراز گاهی ناگفته های تلنبار شده ی دلم رو با زبان واژه ها بیان کنم...

و از سبک خیالی وجودم لذت ببرم...

شاید حرفام ساده باشه به ظاهر... ولی نگاهم به زندگی ساده تر نیز شده ...

فکر میکنم باید زندگی رو ساده گرفت ...

و بهانه دست دل نداد که غر بزنه وحوصله اتو سرببره....

باید بخشید ...باید مثل باران سرشار بود از لطافت و عشق...

باید به راحتی گذشت و باید رها شد از قید و بند نفسانیات و دنیا ...

و البته در کنار عشق به خدا و لطف به زندگی زیست و لبخند به لب داشت....

باید تا انتهای لبخند و رضایت قدم برداشت...

از اما علی ( ع ) نقل است :

برای آخرتت چنان باش که گویی فردا می میمیری

و برای دنیایت چنان باش که انگار عمری جاودانه داری !

آری باید از سختی ها و سرد و گرم های روزگار چشید و آبدیده شد ...،

باید صبور بود و به لطف خدا امیدوار....

که روزهای سختی در گذر است و روزهای نو تازه بسی در راه....

همانطوری که سختی میگذرد راحتی نیز نباید زیادی جا خوش کند ...

زیرا با مرور زمان راحتی نیز عادت میشود و دیگر چنگی به دل نمی زند پس چه خوبه که زندگی با فراز و نشیب رو تجربه کرد و فهمید لذت دوران خوشی را درحین سختی و بالعکس...

محالی وجود ندارد جز اینکه زاییده ی ذهن ما باشد ....

و چه نیکوست که همیشه چشمان انتظارمان به کور سویی باشد ...

که امیدواری را ارتعاش میدهد.

پس بیاییم برای خوشبختی و احساس خوشبختی کردن ...

از توقع هامون نسبت به هم کم کنیم و به تواضع هامون نسبت به هم اضافه کنیم ....

شاید تا چند سال پیش چنین تفکراتی در من نبود...

ولی اینک با داشتن دوستان خوبی چون شما به یقین رسیده ام ...

که توشه ی موفقیت،برنامه ریزی است ....

و کوله ی برنامه ریزی باید پر باشه از ...

فکر ؛ تلاش ... عمل ... لبخند ...صبر...

واز همه مهمتر یقین و توکل به خدا ...

با امید به آنکه کوله پشتی های اعتقاداتتون همیشه پر باشه ...

به ادامه ی مطلب و داستان شیوانا دعوتتان می نماییم.

در ضمن کرامات شیخ نیز به روز می باشد.

با تشکر

شادی

بازم شکرت خداجون

shokrekhoda — Thu, 22 Oct 2009 17:13:15 GMT

بنام محبوب قلبها

بازم قلمم جان گرفت تا شکرت را با تمام وجود بر صفحه ی وبلاگت جاری سازم

خدایا شکرت

خداجون بازم ممنونم به خاطر همه چیز

در پشت لحظه های تنهایی من ، امید به تو موج می زند

امید به فردا و فردهای دیگر

هدفهای زندگیم را بر ورقی از کاغد نگاشتم

تا بعد از رسیدن به هر هدفم بدانم که شکرت را بجای آورده ام یا نه؟

به هر هدفی که رسیدم ؛

هدفهای بزرگتری را در ذهنم ریشه دادی تا بیشتر به تو نزدیک شوم.

اینک ؛ رنگ تصوراتم را مثبت تر و سفید تر کرده ام.

نگاه دیروزم را صیغلی داده ام و با آینده حرفها خواهم داشت .

آری زندگی در من جاریست همچون گذشته وگذشته ها!!!

در این روزهای سپری شده برای بار چندم فهمیدم که با من هستی و میمانی!!!

پس رهایت نخواهم کرد معبودا !

باشد که بتوانم آنگونه زندگی کنم که تو میخواهی !!!!

با تمام نگاهم به دستان رحمتت چشم می دوزم !

و امیدوار سیر می کنم حقیقت های زندگی ام را !

از لطف بی نهایتت سپاسگذارم بی انتها !

......

و اما دوستان خوبم سلام

امیدوارم هر کجا هستید سالم و سلامت باشید

و از درخت روزگار جز خوبی نچینید !!!

و در نگاه روزگارهم جز عشق نبینید!!!

روزهای زیبایی رو براتون آرزو می کنم.

راستی ادامه مطلب یادتون نره

( بله استاد شیوانا ی معروف و یک حکایت دیگر که پیشنهاد میدهم حتما بخوانید

تحت عنوان مثبت و منفی )

اگه فرصت بهتون اجازه داد یه سر به وبلاگ دیگرم کرامات شیخ بزنید

با تشکر

شادی

و اما عشق ....

shokrekhoda — Thu, 01 Oct 2009 15:45:18 GMT

بنام خداوند بخشنده مهربان

سلام دوستان خوبم

امروز میخوام یه مطلب زیبا رو براتون بزارم

که از سایت میعادگاه برای من ارسال شده بود

امیدوارم باب میل واقع شود.

عشق زمینی چیست؟ و معشوق زمینی کدام است؟

اصلا عشق واقعی چیه؟

و اما عشق...

پشت سر هر معشوق، خدا ايستاده است. پشت سر هر آنچه که دوستش مي داري و تو براي اينکه معشوقت را از دست ندهي ، بهتر است بالاتر را نگاه نکني . زيرا ممکن است چشمت به خدا بيفتد و او آنقدر بزرگ است که هر چيز پيش او کوچک جلوه مي کند.پشت سر هر معشوق، خدا ايستاده است.

اگر عشقت ساده است و کوچک و معمولي، اگر عشقت گذراست و تفنن و تفريح، خدا چندان کاري به کارت ندارد . اجازه مي دهد که عاشقي کني ، تماشايت مي کند و مي گذارد که شادمان باشي .اما هر چه که در عشق ثابت قدم تر شوي، خدا با تو سختگيرتر مي شود . هر قدر که در عاشقي عميق تر شوي و پاکبازتر و هر اندازه که عشقت ناب تر شود و زيباتر، بيشتر بايد از خدا بترسي . زيرا خدا از عشق هاي پاک وعميق و ناب و زيبا نمي گذرد ، مگر آنکه آن را به نام خودش تمام کند.

پشت سر هر معشوقي ، خدا ايستاده است و هر گامي که تو در عشق برمي داري ، خدا هم گامي در غيرت برمي دارد . تو عاشق تر مي شوي و خدا غيورتر..

و آنگاه که گمان مي کني معشوق چه دست يافتني است و وصل چه ممکن و عشق چه آسان، خدا وارد کار مي شود و خيالت را درهم مي ريزد و معشوقت را درهم مي کوبد؛ معشوقت، هر کس که باشد و هر جا که باشد و هر قدر که باشد . خدا هرگز نمي گذارد ميان تو و او، چيزي فاصله بيندازد.

معشوقت مي شکند و تو نااميد مي شوي و نمي داني که نااميدي زيباترين نتيجه عشق است. نااميدي از اينجا و آنجا ، نااميدي از اين کس و آن کس .

نااميدي از اين چيز و آن چيز.

تو نااميد مي شوي و گمان مي کني که عشق بيهوده ترين کارهاست . و برآني که شکست خورده اي و خيال مي کني که آن همه شور و آن همه ذوق و آن همه عشق را تلف کرده اي . اما خوب که نگاه کني مي بيني حتي قطره اي از عشقت ، حتي قطره اي هم هدر نرفته است . خدا همه را جمع کرده و همه را براي خويش برداشته و به حساب خود گذاشته است.

خدا به تو مي گويد :

مگر نمي دانستي که پشت سر هر معشوق خدا ايستاده است؟ تو براي من بود که اين همه راه آمده اي و براي من بود که اين همه رنج برده اي و براي من بود که اين همه عشق ورزيده اي . پس به پاس اين ، قلبت را و روحت را و دنيايت را وسعت مي بخشم و از بي نيازي نصيبي به تو مي دهم.

بله دوستان عشق خدا اونقدر قشنگه که اگه گرفتارش بشی تازه میفهمی عشقای زمینی چقدر ناچیزند و بی ارزش....

پس همه با هم پیش به سوی عاشقی با خدا

دوستدارتان

شادی

راستی دوستان خوبم داستان استاد معرفت شیوانا رو هم براتون در ادامه مطلب گذاشتم.

درضمن وبلاگ دیگرم کرامات شیخ نیز به روز می باشد.

موفق باشید

شکرت خدا جون از صمیم قلبم

shokrekhoda — Wed, 23 Sep 2009 21:59:18 GMT

بنام خداوند خوبیها و عشق

شکرت خداجونم به خاطر همه چیز

شکرت ای بی همتا که دستم را گرفتی

شکرت ای نهایت خوبی و بخشش که بنده ی تو هستم

شکرت بینهایت با تمام وجودم

ماه مبارک رمضان مبارک

shokrekhoda — Sat, 22 Aug 2009 14:34:18 GMT

بنام خداوند بخشنده مهربان

و عجب عمر گرانمایه به شتاب گام بر میدارد

ماه رمضان امسال هم آمد

تا با قدوم مبارکش خانه ی دلمان روشن شود

تا منتش کشیم و بهره گیریم از فضیلتش

ماه گذشته برای من اندرز های بسیار داشت

در هر روزش بصیرتی؛

به من آموخت حقیقتی را

کسی که وابسته به صداقت و سادگی هایش هستم

هر روز مرا به تغییر و دگرگونی دعوت می کند

از ماندن و مرداب شدن می ترساند

و به سمت شگفتی های عالم سوق میدهد

با من از عشق ؛ محبت ، وفا و امیدواری میگوید

و تکرار می کند با هم بودن را تا مرز مرگ؛

تا همیشه

کسی که واژه های زندگی را به من آموخت

من را به صبر وا میدارد

به من انگیزه برای جنگیدن می دهد

و از عقب گرد می رهاند

شکر خدارا را یادآوری ام می کند

و با لبخند می گوید

اونی که صبر می کنه به مطلبش می رسه

کسی که اندوه پنهانش در مرمر نگاهش هویداست

و از عمق وجود درکش می کنم

و دوست دارم نگاه غمگینش را ،

میگوید :

دنیا بی وفاست

دنیا بی حیاست

دنیا بی معناست

و در آخر دنیا بی فرداست!!!!

اما نه

دنیا بی وفا نیست

بی حیا نیست

بی معنا نیست

بی فردا هم نیست

دنیا ، دنیاست

این همون معنای دنیاست

درسته بی وفایی تازه مد شده

و بی حیایی عجب بورسی پیدا کرده

آره حیا خیلی کم شده

اصلا حیا رفته گم و گور شده

ولی بازم آدم با حیا پیدا میشه

پس امیدی هست که فردایی هم باشد

بله فردایی هست

تا

ببینیم

بشنویم

بخوانیم

لمس کنیم

استشمام کنیم

حقیقت ها را ؛

دوستی ها و دشمنی ها را؛

بودها و نبود ها را ؛

زشت ها و زیبا ها را ؛

و در نهایت تمام هستها و نیست ها را

و اما ؛ زندگی چیست؟

پاسخش را اینچنین می یابم

زندگی آب روانیست که از دیده ی من می گذرد

و من از اوج نگاهم به موّاج رهایش نگاه می ریزم

پشت هر خاطره ی آن سبدی عشق نهان است

که با بوسه و دست نوازش ، عیان است

زندگی برگ گل نسترن است

برگ سبزیست که با لطف خدا در دست ماست

زندگی پیچک همسایه ی ماست که کشیده روی دیوار نقش ماه

بله زندگی همون خیال آدماست

زندگی نشونه ی عشق و وفاست!!!

ماه مبارک رمضان مبارک

ایام به کامتان

یا علی

بندگی ام را بپذیر گرچه ناچیز است

shokrekhoda — Fri, 10 Jul 2009 14:40:18 GMT

بنام خداوند بخشنده مهربان

امروز میخواهم در مورد بندگی خدا ی مهربان بنویسم با قلمی حقیر

ابتدا یه خاطره یا یه کلید اسرار می نویسم تا بطن حرفم معلوم بشه

حدودا چند ماه پیش مادرم صبح برای خرید از خانه خارج شد و چند ساعتی گذشته بود که دلم شور افتاد انگار می خواست اتفاقی بیافته و من نمی توانستم کاری بکنم همش در دلم نوید بد بود که برای مادرم اتفاقی افتاده که دیر کرده این در صورتی بود که بار اولی نبود که مادرم برای خرید می رفت ولی هر بار این طوری دلم شور نمی افتاد.

در همین فکرهای بد دست و پا می زدم که به یکمرتبه صدای زنگ در را شنیدم و با شوق از اینکه حتما مادرمه به سمت در رفتم .با اینکه می دانستم مادرم خودش کلید داره و هیچ وقت در نمی زنه !!!

در دلم نذر کردم که اگه مادرم بود نذرم رو ادا کنم.

در را که باز کردم شوقم تبدیل به صورتی یخ زده شد .

پشت در کسی نبود جز بند ه ای نیازمند که تا به آن روز ندیده بودم

بانویی کاملا محجبه و با شخصیت که به سختی وبا حیا گفت که نیازمنده

و من در آن لحظه مادرم را فراموش کرده و به کمک او شتافتم تا خدای مهربان را شاد کنم .

بعد از رفتن آن خانم ؛ به یکباره به یاد مادرم افتادم و اینکه خیلی دیر کرده

و باز شور در دلم ریخت و نمی دانستم چه کنم که

صدای باز شدن در را شنیدم و با دیدم مادرم از پشت پنجره به سمت او دویدم .

مادرم به محض دیدن من ؛ در باب کلامش گفت :

- خدارو شکر کن دخترم که امروز مادرت رو بهت برگرداند چون الان باید رخت عزا می پوشیدی

و من مات و مبهوت به حرفهای مادرم گوش سپرده بودم

مادرم گفت :

- در مسیر برگشت وقتی که از خیابان رد میشده ، کامیونی با سرعت به او نزدیک میشه که درست به اندازه مویی در مقابل پایش می ایستد .

مادرم تعریف میکرد و من در دلم خدارو شکر میکردم که حادثه ختم به خیر شده

چون اونطوری که مادرم میگفت ؛ صاحب کامیون هم نمی دونسته چطوری جلوی پای مادرم میخکوب میشه و مادرم از حادثه جان سالم به در می برد.

و من به یکباره به یاد آن بانو ی نیازمند افتادم وحدسم به یقین رسید

که بی دلیل نبوده که او از بین این همه خانه زنگ خانه مارا به صدا در آورد

و از مادرم پرسیدم :

- دقیقا کی این اتفاق افتاد ؟

و مادرم گفت :

- همین چند دقیقه ی پیش !!!

بله درست همون دقیقه ای که من به آن بانو برای رضای خدا کمک کردم.

و اینارو گفتم تا اقرار کنم که هیچ اتفاقی بی دلیل نیست در زندگی ما

و کافیه بهش توجه کنیم تا به بصیرتش برسیم.

واین تنها یکی از هزاران اتفاقی هست که درزندگی برای همه ی ما رخ میدهد

و البته ما بی تفاوت از کنارشان می گذرم.

و معتقدم باید در هر صورتی شکر خدارو به جای آورد

هم در سختی ها و مشکلات

و هم در شادی هایی که نصیبمون میشه

و باید یادمون بمونه از خدا هیچ طلبی نداریم که باید حتما وصول بشه

خدا خالق ماست و صلاح مارو بهتر میدونه

پس در هر موقعیتی که قرار داریم باید شکرخدارو فراموش نکنیم

در واقع خدا ؛ در دست ما سفته یا چکی نداره که وصول نشده باشه

و ما هم در حدی نیستیم که بخوایم از خداشکایت کنیم

که چرا این طوری آفریده شدیم و اونطوری نشدیم؟

این ما هستیم که باید حساب بندگی مون رو داشته باشیم تا یه وقت خالی نشده باشه

خداوند بزرگ ، حق آفریدگاریشون رو تمام و کمال ادا کردند

ولی ما چی ؟

فقط میدونیم بنده هستیم و باید بندگی کنیم ولی بندگی رویاد نگرفتیم

گاهی وقتا از صحنه های که در بعضی فیلم ها می بینم خیلی ناراحت میشم

دیدید در بعضی صحنه ها شخصیت فیلم کم میاره سر خدا داد میکشه که چرا؟

این واقعا عذاب آوره !!!

ما حق نداریم روی پدر و مادرمون صدامون رو بلند کنیم

چون در حقمون خوبی های زیادی کردند

چون جوانی خود را به پای ما گذاشتنه اند

اما حالا به چه حقی روی خدای بزرگ و مهربان

که بسیار در حق ما خوبی ها کرده و میکند صدامون رو بلند می کنیم ؟

باید از خجالت آب بشیم!!!

خیلی هنر بکنیم باید درست بندگی کردن رو یا بگیریم

آیا تا به حال به خدای خودمون خدمت کردیم؟

منظورم این نیست که خدا به خدمت ما نیاز داره

نه!!

منظورم اینه که

عبادت خدارو به خاطر خالق بودنش کردیم ؟

یا به خاطر خواسته هامون ؟

سوءتفاهم نشه دوستان ارجمند

تمام این حرفها به خودم است

چرا که هنوز از شرم و روسیاه بودنم نمیتونم سرم رو بالا بگیرم

و رو به آسمون دعا کنم

حس میکنم

باید اگه دست دعام بلنده به سوی آسمون ،

در عوضش سرم پایین باشه و خشوع داشته باشم

یعنی در عمل هم نشون بدم که من بنده هستم

نه اینکه سرم رو به پهنای آسمون برسونم

و صدام گوش فلک رو کر کنه !!!

که چی؟

که نیاز دارم و خدارو صدا میزنم تا نیازم رو برطرف کنه!!!!

بله ما تنها بنده ی خدا هستیم که باید درست بندگی کنیم

ولی ما بیشتر از اینکه بنده باشیم

ادای بنده بودن رو در میاریم

خدایا :

به من مجالی بده تا بنده بودن بیاموزم و بندگی ات کنم

تو بی نیازی و من نیازمند لطف و کرمت

تو مهربانی و من دلخوشم به مهربانی تو

دست بندگی من را بگیر و تنهایم مگذار که بی تو مأمنی ندارم

در این دنیا هر چه بدست آوردم

تنها اندک زمانی باعث دلخوشیم شد

و دانستم هیچ کس مانند تو دوستم نداشته و ندارد

و هیچ کس مانند تو به پایم نمی ماند

نه خانواده ام و نه دوست و آشنایم

و حتی همسری که با من عهد و پیمان ابدی می بندد

و فرزندی که از شیره ی جانم به او خواهم داد

و با من چیزی نمی ماند جز عطش یاد تو

و با خود وجبی از خاک دنیا نخواهم برد، جز اعمال نیک و بد خویش

به این یقین رسیده ام که دنیا محل گذر است

دنیا محلی است که نباید به آن دل ببندی

نباید از غمش سینه بدری

و از شادی اش سر از پای نشناسی

که همه و همه گذراست و آنچه می ماند بهای بودن با توست

واین حقایق را عمر گرانمایه به من آموخت

و این ندای جانم خواهد شد که :

با تو بودن خود نشان زندگیست

بی تو در دم جان دهم خود زندگیست

تو را بیشتر از پیش دوست دارم

و به بنده بودنت می نازم

ای مهربانترین مهربانان

و من می خواهم با تو بمانم

ای خالق وجود

ای بی همتا

و ای رحم کننده ترین رحم کنندگان

بپذیر بندگی ام را ،

ای بی مانند

و بیاموز به من راه بنده بودن را ،

ای بی نهایت

تا شرمسار از روز حساب نباشم

و با شوق ترک دنیا کنم!

تشکر از شما بابت وقت گذاشتن برای خواندن این مطلب طولانی

خب دوستان حالا که تا اینجا آمدید

یه سر هم به ادامه مطلب بزنید بد نمی بینید

کم هزینه ترین لذت های دنیا

shokrekhoda — Wed, 24 Jun 2009 06:53:18 GMT

بنام خداوند بخشنده مهربان

اعصابم خورده، بدهكارم ، گرفتارم و ...

اگه كمی و فقط كمی بخواهیم از زندگی لذت ببریم .

کافیه نگاهمان را كمی بهتر كنیم .

چون بسیاری از لذت ها نه وقت زیادی می خواهد و نه پول زیادی.

پس منتظر تغییرات زیاد در یه روزی كه معلوم نیست كی باشد نباشیم.

در کوچکترین اتفاقات عظیم ترین تجارب بشر نهفته است .

باور کنید ...

1-گاهی به تماشای غروب آفتاب بنشینیم.
2 -سعی كنیم بیشتر بخندیم.

3- تلاش كنیم كمتر گله كنیم.

4 - با تلفن كردن به یك دوست قدیمی، او را غافلگیر كنیم.

5 -گاهی هدیه‌هایی كه گرفته‌ایم را بیرون بیاوریم و تماشا كنیم.

6 - بیشتردعا كنیم.

7 -در داخل آسانسور و راه پله و... باآدمها صحبت كنیم.

8- هر از گاهی نفس عمیق بكشیم.

9- لذت عطسه كردن را حس كنیم.

10- قدر این كه پایمان نشكسته است را بدانیم.

11- زیر دوش آواز بخوانیم.

12-سعی كنیم با حداقل یك ویژگی منحصر به فرد با بقیه فرق داشته باشیم .

13- گاهی به دنیای بالای سرمان خیره شویم.

14- با حیوانات و سایر جانداران مهربان باشیم.

15- برای انجام كارهایی كه ماهها مانده و انجام نشده در آخر همین هفته برنامه‌ریزی كنیم!

16- از تفكردرباره تناقضات لذت ببریم.

17- برای كارهایمان برنامه‌ریزی كنیم و آن را طبق برنامه انجام دهیم. البته كار مشكلی است!

18- مجموعه‌ای از یك چیز (تمبر، برگ، سنگ، كتاب و... برای خودمان جمع‌آوری كنیم.

19- در یك روز برفی با خانواده آدم برفی بسازیم.

20- گاهی در حوض یا استخر شنا كنیم، البته اگر كنار ماهی‌ها باشد چه بهتر.

21- گاهی از درخت بالا برویم.

22- احساس خود را در باره زیبایی ها به دیگران بگوئیم.

23- گاهی كمی پابرهنه راه برویم!.

24- بدون آن كه مقصد خاصی داشته باشیم پیاده روی كنیم.

25- وقتی كارمان را خوب انجام دادیم مثلا امتحاناتمان تمام شد، برای خودمان یك بستنی بخریم و با لذت بخوریم

26- در جلوی آینه بایستیم وخودمان را تماشا كنیم.

27- سعی كنیم فقط نشنویم، بلكه به طور فعال گوش كنیم.

28- رنگها را بشناسیم و از آنها لذت ببریم .

29- وقتی از خواب بیدار می‌شویم، زنده بودن را حس كنیم.

30- زیر باران راه برویم.

31- كمتر حرف بزنیم و بیشترگوش كنیم ..

32- قبل از آن كه مجبور به رژیم گرفتن بشویم، ورزش كنیم و مراقب تغذیه خود باشیم .

33- چند بازی و سرگرمی مانند شطرنج و... را یاد بگیریم.

34- اگر توانستیم گاهی كنار رودخانه بنشینیم و در سكوت به صدای آب گوش كنیم.

35- هرگز شوخ طبعی خود را از دست ندهیم.

36- احترام به اطرافیان را هرگز فراموش نكنیم.

37- به دنیای شعر و ادبیات نزدیك تر شویم.

38- گاهی از دیدن یك فیلم در كنار همه اعضای خانواده لذت ببریم.

39- تماشای گل و گیاه را به چشمان خود هدیه كنیم.

40- از هر آنچه كه داریم خود و دیگران استفاده كنیم ممكن است فردا دیر باشد.

و از همه ی اینا مهمتر اینه که :

خودمون رو خوشبخت بدونیم و شکر خدارو هم فراموش نکنیم.

یک روز دیگر زندگی کنیم با لبخند و شکر خدا !!!

shokrekhoda — Mon, 01 Jun 2009 15:44:18 GMT

بنام خداوند بخشنده مهربان

سلام دوستان خوبم

امروز میخوام در مورد جمله ی معروف دنیا ۲روزه براتون بنویسم

و اقرار کنم واقعا دنیا دو روزه پس از دستش ندهیم به آسانی و با غم و غصه!!!

بله دنیا دو روزه لحظه ای هم شک و تردید به دل راه ندهید !!!

یعنی یکی روز رفته ( دیروز )

ودیگری امروزی که در آن زندگی میکنیم!!

پس،

فردا رو بی خیال بشید لطفا!!

البته این به این معنی نیست که به فکر فردای خود نباشیم

نه!!!!!!!

بلکه منظورم اینه که :

در امروز واقعا زندگی کنیم !!

گذشته رو هم رها کنیم تا از زندگی امروزمون بهره ای ببریم !!!

در ضمن از گذشته عبرت بگیریم تا کمتر اشتباه کنیم

و بیشتر لذت زندگی شیرین رو بچشیم !!!

بله امروز زندگی کنیم!

پس پیش به سوی درک امروز برای یک روز زندگی مفید !!!!

خب دوستان به خواندن داستان زیردعوتتان می نمایم.

تحت عنوان :

يك روز زندگي

دو روز مانده به پايان عمر تازه فهميد كه هيچ زندگی نكرده است،

تقويمش پر شده بود و تنها دو روز، تنها دو روز خط نخورده باقی بود.

پريشان شد و آشفته و عصبانی نزد خدا رفت تا روزهای بيشتری از خدا بگيرد،

داد زد و بد و بيراه گفت،

خدا سكوت كرد،

جيغ زد و جار و جنجال راه انداخت،

خدا سكوت كرد،

آسمان و زمين را به هم ريخت،

خدا سكوت كرد.

به پر و پای فرشته ‌و انسان پيچيد،

خدا سكوت كرد،

كفر گفت و سجاده دور انداخت،

خدا سكوت كرد،!!

دلش گرفت و گريست و به سجده افتاد،

خدا سكوتش را شكست و گفت:

"عزيزم، اما يك روز ديگر هم رفت، تمام روز را به بد و بيراه و جار و جنجال از دست دادی، تنها يك روز ديگر باقی است، بيا و لااقل اين يك روز را زندگی كن."

لا به لای هق هقش گفت:

"اما با يك روز... با يك روز چه كار می توان كرد؟ ..."

خدا گفت:

"آن كس كه لذت يك روز زيستن را تجربه كند، گويی هزار سال زيسته است

و آنكه امروزش را در نمی‌يابد هزار سال هم به كارش نمی‌آيد"،

آنگاه سهم يك روز زندگی را در دستانش ريخت و گفت:

"حالا برو و یک روز زندگی كن."

او مات و مبهوت به زندگی نگاه كرد كه در گودی دستانش می‌درخشيد،

اما می‌ترسيد حركت كند،

می‌ترسيد راه برود،

می‌ترسيد زندگی از لا به لای انگشتانش بريزد،

قدری ايستاد، بعد با خودش گفت:

"وقتی فردايی ندارم، نگه داشتن اين زندگی چه فايده‌ای دارد؟

نميدانم !بگذار اين مشت زندگی را مصرف كنم."

آن وقت شروع به دويدن كرد،

زندگی را به سر و رويش پاشيد،

زندگی را نوشيد و زندگی را بوييد،

چنان به وجد آمد كه ديد می‌تواند تا ته دنيا بدود،

می تواند بال بزند، می‌تواند پا روی خورشيد بگذارد،

می تواند ....

او در آن يك روز آسمانخراشی بنا نكرد،

زمينی را مالك نشد،

مقامی را به دست نياورد،

شرکتی را تاسیس نکرد، اما ...

اما در همان يك روز دست بر پوست درختی كشيد،

روی چمن خوابيد،

كفش دوزدكی را تماشا كرد،

سرش را بالا گرفت و ابرها را ديد و به آنهايی كه او را نمی‌شناختند، سلام كرد

و برای آنها كه دوستش نداشتند از ته دل دعا كرد،

او در همان يك روز آشتی كرد و خنديد و سبك شد،

لذت برد و سرشار شد و بخشيد،

عاشق شد و عبور كرد و تمام شد.

او در همان يك روز زندگی كرد.

فردای آن روز فرشته‌ها در تقويم خدا نوشتند:

"امروز او درگذشت، كسی كه هزار سال زيست!"

زندگی انسان دارای طول، عرض و ارتفاع است؛

ولی اغلب ما تنها به طول آن می اندیشیم،

و آنچه که بیشتر اهمیت دارد، عرض یا چگونگی آن است..

پس امروز را از دست ندهید،

آیا ضمانتی برای طلوع خورشید عمر فردايمان وجود دارد!؟

بله دوستان امروز زندگی را باید درک کرد!!!

خب بازم استاد شیوانا و راز دیگری از معرفت

و ادامه ی مطلب (( ادامه ی مطلب را کلیک کن لطفا))

40 روش برای شاد زیستن و لبخند زدن به زندگی

shokrekhoda — Thu, 07 May 2009 18:20:18 GMT

بنام خداوند بخشنده مهربان

سلام دوستان خوبم

زندگی شما می‌تواند به زیبایی رویاهایتان باشد.

فقط باید باور داشته باشید که می‌توانید کارهای ساده‌ای انجام دهید. باور کنید با به کار گرفتن این برنامه در زندگی خود چنان شوقی از زنده بودن شما را فرا می گیرد که تا تجربه نکنید فایده ای نخواهد داشت. کافیه این 40 نکته روچاپ کرده و درهرمکانی که مرتبا رفت وآمد دارید قرار دهید . درجایی که بیشتر درمعرض دید است وخب چه خوبه که دیگران نیزببینند و استفاده ببرند .

پس هم خودتان استفاده ببرید و هم دیگران را مستفیذ نمایید

و یادتون بمونه که دراوج شادی و خوشبختی وحتی لحظه ای که اتفاقی ما را می آزارد.

خدا آرامش را بر قلب مستولی میکند .

پس یاد خدا را همیشه در دلت زنده نگه دار تا :

با یاد خدا بودن و شکر او به خاطر تمام الطاف بی کرانش

همیشه اوقات لبخند به لب داشته باشی و با اخم به زندگی ننگری.

امتحانش ضرری نداره !!!!!

در زیر لیستی از کارهایی که می‌توانید برای داشتن زندگی شادتر انجام دهید،آورده شده است.

هر روز آن ها را به کار بگیرید و از زندگی خود در این سال جدید لذت ببرید.

سلامتی:

1- آب فراوان بنوشید.

2- مثل یک پادشاه صبحانه بخورید، مثل یک شاهزاده ناهار و مثل یک گدا شام بخورید.

3- از سبزیجات بیش تر استفاده کنید تا غذاهای فراوری شده.

4- با این 3 تا E زندگی کنید:

Energy (انرژی)، Enthusiasm (شور و اشتیاق)، Empathy (دلسوزی و همدلی).

5- از مدیتیشن، یوگا، نماز و دعا کمک بگیرید.

6- بیش تر بازی کنید.

7- بیش تر از سال گذشته کتاب بخوانید.

8- روزانه 10 دقیقه سکوت کنید و به تفکر بپردازید.

9- 7 ساعت بخوابید.

10- هر روز 10 تا 30 دقیقه پیاده‌روی کنید و در حین پیاده‌روی، لبخند بزنید.

شخصیت:

11- زندگی خود را با هیچ کسی مقایسه نکنید: شما نمی‌دانید که بین آن ها چه می‌گذرد.

12- افکار منفی نداشته باشید، در عوض انرژی خود را صرف امور مثبت کنید.

13- بیش از حد توان خود کاری انجام ندهید.

14- خیلی خود را جدی نگیرید.

15- انرژی خود را صرف فضولی در امور دیگران نکنید.

16- وقتی بیدار هستید بیش تر خیال‌پردازی کنید.

17- حسادت یعنی اتلاف وقت، شما هر چه را که باید داشته باشید، دارید.

18- گذشته را فراموش کنید و اشتباهات گذشته شریک زندگی خود را به یادش نیاورید.

این کار آرامش زمان حال شما را از بین می‌برد.

19- زندگی کوتاه‌تر از این است که از دیگران متنفر باشید پس نسبت به دیگران تنفرنداشته باشید.

20- با گذشته خود رفیق باشید تا زمان حال خود را خراب نکنید.

21- هیچ کس مسئول خوشحال کردن شما نیست، مگر خود شما.

22- بدانید که زندگی مدرسه‌ای می‌ماند که باید در آن چیزهایی بیاموزید ومشکلات قسمتی از برنامه درسی هستند و به مانند کلاس جبر می‌باشند.

23- بیش تر بخندید و لبخند بزنید.

24- مجبور نیستید که در هر بحثی برنده شوید. زمانی هم مخالفت وجود دارد.

جامعه:

25- گهگاهی به خانواده و اقوام خود زنگ بزنید.

26- هر روز یک چیز خوب به دیگران ببخشید.

27- خطای هر کسی را به خاطر هر چیزی ببخشید.

28- زمانی را با افراد بالای 70 سال و زیر 6 سال بگذرانید.

29- سعی کنید حداقل هر روز به 3 نفر لبخند بزنید.

30- اینکه دیگران راجع به شما چه فکری می‌کنند، به شما مربوط نیست.

31- زمان بیماری شغل شما به کمک شما نمی‌آید، بلکه دوستان شما به شما مدد می‌رسانند، پس با آن ها در ارتباط باشید.

زندگی:

32- کارهای مثبت انجام دهید.

33- از هر چیز غیر مفید، زشت یا ناخوشی دوری بجویید.

34- خداوند درمان‌گر هر چیزی است. (ذکر خدا شفای هر دردی است.)

35- هر موقعیتی چه خوب یا بد، گذرا است.

36- مهم نیست که چه احساسی دارید، باید به پا خیزید، لباس خود را به تن کرده و در جامعه حضور پیدا کنید.

37- حتی بهترین هم می‌آید.

38- همین که صبح از خواب بیدار می‌شوید، باید از خداوند تشکر کنید.

39- بخش عمده درون شما شاد است، بنابراین خوشحال باشید.

و اما آخرین روش و نه کم‌اهمیت‌ترین آنها:

40- لطفا این موارد را به هر کسی که دوست دارید، هدیه بدهید.

در ضمن هدیه معروف و همیشگی که میدونم مثل خودم بسیارعلاقه مند به خواندن آن هستید در ادامه مطلب منتظر لبخند شماست.

در پناه خدا باشید

تداوم یک زندگی

shokrekhoda — Sun, 19 Apr 2009 06:40:18 GMT

بنام خداوند بخشنده مهربان

سلام دوستان

امروز براتون هدیه آوردم

یعنی دیگه نیازی نیست برای خواندن هدیه به ادامه ی مطلب بروید

همینجا هدیه و مطلب را با هم می خوانید

مطلبی را دوستی برای من ایمیل کرده بود که دیدم خیلی زیباست و قابل تامل

به همین علت تصمیم گرفتم مطلب امروزم باشد

باشد مورد لطف شما واقع گردد.

قابل توجه کسانی که بعد از ازدواج

عشق آتشین گذشته خودشان را فراموش میکنند

باشد درس عبرت بگیرند

و زندگی با عشق را از دست ندهند.

تداوم یك زندگی

این یک داستان واقعی است

اون شب وقتی به خونه رسیدم دیدم همسرم مشغول آماده کردن شام است. دستشو گرفتم و گفتم: باید راجع به یک موضوعی باهات صحبت کنم. اون هم آروم نشست و منتظر شنیدن حرف های من شد. دوباره سایه رنجش و غم رو توی چشماش دیدم.

اصلا نمی دونستم چه طوری باید بهش بگم، انگار دهنم باز نمی شد. هرطور بود باید بهش می گفتم و راجع به چیزی که ذهنم رو مشغول کرده بود، باهاش صحبت می کردم. موضوع اصلی این بود که من می خواستم از اون جدا بشم. بالاخره هرطور که بود موضوع رو پیش کشیدم، از من پرسید چرا؟! اما وقتی از جواب دادن طفره رفتم خشمگین شد و در حالی که از اتاق غذاخوری خارج می شد فریاد می زد: تو مرد نیستی.

اون شب دیگه هیچ صحبتی نکردیم و اون دایم گریه می کرد و مثل باران اشک می ریخت. می دونستم که می خواست بدونه که چه بلایی بر سر عشق مون اومده و چرا؟ اما به سختی می تونستم جواب قانع کننده ای براش پیدا کنم. چرا که من دلباخته یک دختر جوان شده بودم و دیگه نسبت به همسرم احساسی نداشتم. من و اون مدت ها بود که با هم غریبه شده بودیم من فقط نسبت به اون احساس ترحم داشتم. بالاخره با احساس گناه فراوان موافقت نامه طلاق رو گرفتم. خونه، 30درصد شرکت و ماشین رو به اون دادم. اما اون یک نگاه به برگه ها کرد و بعد همه رو پاره کرد.
زنی که بیش از 10 سال باهاش زندگی کرده بودم تبدیل به یک غریبه شده بود و من واقعا متاسف بودم و می دونستم که اون 10 سال از عمرش رو برای من تلف کرده و تمام انرژی و جوانی اش رو صرف من و زندگی با من کرده، اما دیگه خیلی دیر شده بود و من عاشق شده بودم.

بالاخره اون با صدای بلند شروع به گریه کرد، چیزی که انتظارش رو داشتم. به نظر من این گریه یک تخلیه هیجانی بود. بالاخره مسئله طلاق کم کم داشت براش جا می افتاد.

فردای اون روز خیلی دیر به خونه اومدم و دیدم که یک نامه روی میز گذاشته! به اون توجهی نکردم و رفتم توی رختخواب و به خواب عمیقی فرو رفتم. وقتی بیدار شدم دیدم اون نامه هنوز هم همون جاست. وقتی اون رو خوندم دیدم شرایط طلاق رو نوشته. اون هیچ چیز از من نمی خواست به جز اینکه در این مدت یک ماه که از طلاق ما باقی مونده بهش توجه کنم. اون درخواست کرده بود که در این مدت یک ماه تا جایی که ممکنه هر دومون به صورت عادی کنار هم زندگی کنیم. دلیلش هم ساده و قابل قبول بود: پسرمون در ماه آینده امتحان مهمی داشت و همسرم نمی خواست که جدایی ما پسرمون رو دچار مشکل بکنه! این مسئله برای من قابل قبول بود. اما اون یک درخواست دیگه هم داشت: از من خواسته بود که بیاد بیارم که روز عروسی مون من اون رو روی دست هام گرفته بودم و به خانه آوردم و درخواست کرده بود که در یک ماه باقی مونده از زندگی مشترکمون هر روز صبح اون رو از اتاق خواب تا دم در به همون صورت روی دست هام بگیرم و راه ببرم!

خیلی درخواست عجیبی بود.

با خودم فکر کردم حتما داره دیوانه می شه. اما برای این که آخرین درخواستش رو رد نکرده باشم موافقت کردم. وقتی این درخواست عجیب و غریب رو برای عشق جدیدم تعریف کردم اون با صدای بلند خندید گفت: به هر حال باید با مسئله طلاق روبرو می شد، مهم نیست داره چه حقه ای به کار می بره.
مدت ها بود که من و همسرم هیچ تماسی با هم نداشتیم تا روزی که طبق شرایط طلاق که همسرم تعین کرده بود من اون رو بلند کردم و در میان دست هام گرفتم. هر دومون مثل آدم های دست و پاچلفتی رفتار می کردیم و معذب بودیم. پسرمون پشت ما راه می رفت و دست می زد و می گفت: بابا مامان رو تو بغل گرفته راه می بره.جملات پسرم دردی رو در وجودم زنده می کرد، از اتاق خواب تا اتاق نشیمن و از اون جا تا در ورودی حدود 10متر مسافت رو طی کردیم. اون چشم هاشو بست و به آرومی گفت: راجع به طلاق تا روز آخر به پسرمون هیچی نگو! نمی دونم یک دفعه چرا این قدر دلم گرفت و احساس غم کردم. بالاخره دم در اون رو زمین گذاشتم. رفت و سوار اتوبوس شد و به طرف محل کارش رفت. من هم تنها سوار ماشین شدم و به سمت شرکت حرکت کردم. روز دوم هر دومون کمی راحت تر شده بودیم، می تونستم بوی عطرشو استشمام کنم. عطری که مدتها بود از یادم رفته بود.
با خودم فکر کردم من مدتهاست که به همسرم به حد کافی توجه نکرده بودم. انگار سال هاست که ندیدمش، من از اون مراقبت نکرده بودم. متوجه شدم که آثار گذر زمان بر چهره اش نشسته، چند تا چروک کوچک گوشه چشماش نشسته بود. لابلای موهاش چند تا تار خاکستری ظاهر شده بود!

برای لحظه ای با خودم فکر کردم:

خدایا من با او چه کار کردم؟! روز چهارم وقتی اون رو روی دست هام گرفتم حس نزدیکی و صمیمیت رو دوباره احساس کردم. این زن، زنی بود که 10 سال از عمر و زندگی اش رو با من سهیم شده بود.

روز پنجم و ششم احساس کردم، صیمیت داره بیشتر و بیشتر می شه، انگار دوباره این حس زنده شده و دوباره داره شاخ و برگ می گیره. من راجع به این موضوع به عشق تازه یافته ام هیچی نگفتم.

هر روز که می گذشت برام آسون تر و راحت تر می شد که همسرم رو روی دست هام حمل کنم و راه ببرم. با خودم گفتم حتما عضله هام قوی تر شده. همسرم هر روز با دقت لباسش رو انتخاب می کرد.

یک روز در حالی که چند دست لباس رو در دست گرفته بود احساس کرد که هیچ کدوم مناسب و اندازه نیستند. با صدای آروم گفت: لباس هام همگی گشاد شدند. و من ناگهان متوجه شدم که اون توی این مدت چه قدر لاغر و نحیف شده و به همین خاطر بود که من اون رو راحت حمل می کردم. انگار وجودش داشت ذره ذره آب می شد. گویی ضربه ای به من وارد شد، ضربه ای که تا عمق وجودم رو لرزوند. توی این مدت کوتاه اون چقدر درد و رنج رو تحمل کرده بود. انگار جسم و قلبش ذره ذره آب می شد.

ناخوداگاه بلند شدم و سرش رو نوازش کردم.برای پسرم این منظره که پدرش، مادرش رو در آغوش بگیره و راه ببره تبدیل به یک جزء شیرین زندگی اش شده بود.

همسرم به پسرم اشاره کرد که بیاد جلو و به نرمی و با تمام احساس اون رو در آغوش فشرد.

من روم رو برگردوندم، ترسیدم نکنه که در روزهای آخر تصمیمم رو عوض کنم.

بعد اون رو در آغوش گرفتم و حرکت کردم.
همون مسیر هر روز، از اتاق خواب تا اتاق نشیمن و در ورودی. دست های اون دور گردن من حلقه شده بود و من به نرمی اون رو حمل می کردم، درست مثل اولین روز ازدواج مون. روز آخر وقتی اون رو در آغوش گرفتم به سختی می تونستم قدم های آخر رو بردارم.

انگار ته دلم یک چیزی می گفت:

ای کاش این مسیر هیچ وقت تموم نمی شد. پسرمون رفته بود مدرسه، من در حالی که همسرم در آغوشم بود با خودم گفتم: من در تمام این سالها هیچ وقت به فقدان صمیمیت و نزدیکی در زندگی مون توجه نکرده بودم.
اون روز به سرعت به طرف محل کارم رانندگی کردم، وقتی رسیدم بدون این که در ماشین رو قفل کنم ماشین رو رها کردم.

نمی خواستم حتی یک لحظه در تصمیمی که گرفتم، تردید کنم.

معشوق جدیدم در رو باز کرد و من بهش گفتم که متاسفم، من نمی خوام از همسرم جدا بشم!

اون حیرت زده به من نگاه می کرد، به پیشانیم دست زد و گفت:

ببینم فکر نمی کنی تب داشته باشی؟

من دستشو کنار زدم و گفتم: نه! متاسفم، من جدایی رو نمی خوام. این منم که نمی خوام از همسرم جدا بشم. به هیچ وجه نمی خوام اون رو از دست بدم. زندگی مشترک من خسته کننده شده بود، چون نه من و نه اون تا یک ماه گذشته هیچ کدوم ارزش جزییات و نکات ظریف رو در زندگی مشترکمون نمی دونستیم. زندگی مشترکمون خسته کننده شده بود نه به خاطر این که عاشق هم نبودیم بلکه به این خاطر که اون رو از یاد برده بودیم. من حالا متوجه شدم که از همون روز اول ازدواج مون که همسرم رو در آغوش گرفتم و پا به خانه گذاشتم موظفم که تا لحظه مرگ همون طور اون رو در آغوش حمایت خودم داشته باشم.

بیچاره دخترک جوان ( عشق جدید) انگار تازه از خواب بیدار شده باشه در حالی که فریاد می زد در رو محکم کوبید و رفت.

من از پله ها پایین اومدم سوار ماشین شدم و به گل فروشی رفتم.

یک سبد گل زیبا و معطر برای همسرم سفارش دادم.

دختر گل فروش پرسید:

چه متنی روی سبد گل تون می نویسید؟

و من در حالی که لبخند می زدم نوشتم:

از امروز صبح، تو رو در آغوش مهرم می گیرم و حمل می کنم، تو رو با پاهای عشق راه می برم، تا زمانی که مرگ، ما دو نفر رو از هم جدا کنه و امیدوارم که فقط مرگ مارو از هم جدا کنه ...

درسته، جزئیات ظریفی توی زندگی ماها هست که از اهمیت فوق العاده ای برخورداره

ولی در بعضی مواقع از اونها غافل هستیم.

مسائل و نکاتی که برای تداوم و یک رابطه، مهم و ارزشمندند.

این مسایل خانه مجلل، پول، ماشین و مسایلی از این قبیل نیست.

این ها هیچ کدوم به تنهایی و به خودی خود شادی آفرین نیستند.

پس در زندگی سعی کنید زمانی رو صرف پیدا کردن شیرینی ها و لذت های ساده زندگی تون کنید.

چیزهایی رو که از یاد برده اید رو یادآوری و تکرار کنید

هر کاری رو که باعث ایجاد حس صمیمیت و نزدیکی بیشتر

و بیشتر بین شما و همسرتون می شه، انجام بدید.

زندگی خود به خود دوام پیدا نمی کنه.
به عشق عادت نكنید بلكه با عشق زندگی كنید
این شما هستید که باید باعث تداوم زندگی تون بشید ...

در ضمن به خاطر این یادآوری(عشق پاک فراموش شده)

شکر خدارو هم فراموش نکنید

با امید به اینکه :

پایدار باشید در عشقتان

در پناه خدا